IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen


Deel | 
 

 Sooner or later it's over (Morax)

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Nykurinn

avatar

Aantal berichten : 21
Registratiedatum : 21-04-14
Leeftijd : 20
Naam : Renske

Character sheet
Kudde: Solitair
Leeftijd: 6
Geslacht: Merrie

BerichtOnderwerp: Sooner or later it's over (Morax)   ma apr 21, 2014 6:57 pm

Everything's made to be broken
Nykurinn gooide haar hoofd fel omhoog. Haar hoefgetrappel op de gladde rotsen echode tegen de rotswanden. De merrie had geen idee waar ze was of waar ze heen moest. Het enige waar ze zeker van was, was dat ze bezig was met gekkenwerk. Enkele meters verderop zag ze sneeuw liggen, ze moest zich op een zodanig hoog punt bevinden dat sneeuw niet meer smolt. De lucht om haar heen was ijl, wat ervoor zorgde dat ze onregelmatig adem hield en regelmatig naar adem moest snakken. Haar flanken bewogen hevig en haar hart klopte snel in haar keel. En adrenaline stokte door heel haar roetzwarte lichaam. En ze genoot ervan, elke seconde van het moment.
Zodra ze een hoef in de sneeuw zette, schoot er een rilling door haar lichaam heen. Ze had het geluid van krakende sneeuw onder haar hoeven lange tijd niet meer gehoord. Waar zij vandaan kwam, sneeuwde het bijna nooit. Koude wind nam Nykurinns staart in zijn greep, speelde met de lange lokken en omarmde haar relatief lange staartwortel. Totaal in contrast met haar staart waren haar dunne maantjes. De dunne plukjes haar groeiden nou eenmaal niet meer en ze lagen bijna altijd warrig op haar manenkam. De wind kon de korte plukken enkel wat heen en weer schudden.

Nykur naderde de top. Ze voelde de druk van de lucht in haar oren versterken en de temperatuur was kouder. Vele paarden zouden snel naar de dalen trekken, waar gras groeide en de temperatuur aangenaam was. Nykurinn moest toegegeven dat ze troosteloze gebieden prefereerde. Toch moest zij ook overleven, en vruchtbare gebieden waren daarvoor nodig.
Hijgend bleef Nykurinn stilstaan op het hoogste punt wat ze kon vinden. Honderden meters onder haar kon ze groene heuvels, kleurige weiden en riviertjes zien. Nykurinn nam de tijd om op adem te komen en haar lichaam aan het nieuwe klimaat te laten wennen.

Nykurinn had lange tijd alleen geleefd. Niet heel lang geleden leefde ze in een kudde, kilometers in het zuiden. Het was niet haar keuze geweest om de kudde te verlaten, kuddes van buitenaf bedreigden haar territorium. Nykurinn had in eerste instantie gezegd om haar gebied te verdedigen, te vechten voor haar kudde. Loyaal zoals ieder ander om zich heen. Alleen de tegenstander deed haar inzien dat het geen nut had. Waarom verliezen terwijl je ook aan de winnende hand kon staan, was haar redenatie geweest. Zij kon haar kuddeleden wel zien lijden, zo lang ze haar eigen hachje maar kon redden. Helaas ging haar plan iets anders in werk. De andere kuddes accepteerde haar natuurlijk niet (iets wat niet in haar stomme brein ook maar een seconde aan had gedubd) en haar oude kudde wilde niets meer van haar weten. Ze was aan de dood ontsnapt, wat haar nu hier bracht. En wat had ze hier te zoeken?
Niets. Er was hier niets. En dat maakte haar kalm. Dit was een van de weinige plekken waar ze helder kon nadenken, niet de druk van de omgeving om haar heen of andere paarden die in haar nek liepen te hijgen. Haar oude fouten hadden haar tot realiteit gebracht. Het had haar intelligenter gemaakt.

Nieuwe echo's drongen in haar oren. Echo's van hoeven tegen de rotspartijen zoals die van haar enkele minuten geleden hadden gedaan. Haar oren spitsten zich in eerste instantie als een reflex naar het geluid, maar zodra ze realiseerde wat het was, draaiden ze fel achter in haar nek. Nykurinn was niet een merrie die van gezellig theeleuten hield. Ze voelde zich net voor het eerst in haar leven echt vrij. Vrij van de bedrukking van andere paarden en bomen om haar heen. Bergen was niet haar leefgebied, ze waren het nooit geweest. Ze had ze alleen van een afstand kunnen aanschouwen, afgetekend aan de horizon. Altijd had ze ervan gedroomd om de steile wanden op te galopperen en van de wind te genieten. Nooit had ze geweten wat het gevoel was om op een bergtop te staan.  Nu werd die vrijheid verstoord.
Nykurinn snoof. Haar ogen scanden de omgeving af. Zodra ze het kraken van de sneeuw hoorde, gooide ze haar hoofd omhoog. Ze drukte haar kin in de lucht. Een donkerbruine hengst ontstond op haar netvlies. Nykur liet haar hoofd iets zakken toen ze de spieren van de hengst zag. Tegen hem zou ze niet kunnen opboksen, hij zou sterker zijn dan haar. Als ze nu te stoer ging doen, kon ze zo van de bergtop af kunnen tuimelen. Toch liet ze haar oren in haar nek en keek de hengst vurig aan. Ze wachtte tot hij bij haar kwam.
'En wie mag jij dan wel zijn?' vroeg de zwarte merrie fel toen de hengst binnen gehoorafstand kwam. Haar ogen gleden vlug over het lichaam van de donkerbruine hengst. Nieuwsgierigheid borrelde in haar op. Ja, wie mocht deze hengst dan wel zijn?


806 | Morax | Ik hou van Nykur <3
thanks melissa

_________________

You breath just to know you're alive
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://www.dreamhorses.biz
Morax

avatar

Aantal berichten : 5
Registratiedatum : 19-04-14
Leeftijd : 20
Woonplaats : België
Naam : Lorry

Character sheet
Kudde: Loner
Leeftijd: 7 jaar
Geslacht: Hengst

BerichtOnderwerp: Re: Sooner or later it's over (Morax)   ma apr 21, 2014 8:48 pm

MORAX

Morax hoorde hoe zijn voetstappen werden weerkaatst van berg tot berg tot er niks meer van het geluid over bleef en het uiteindelijk wegstierf. De lucht zag mooi lichtblauw met enkele witte wolken die de zon echter niet konden tegen houden. Het lente zonnetje scheen neer op zijn donkerbruine vacht. Zijn spieren rolde onder zijn vacht en waren duidelijk zichtbaar. Hoe hoger hij de berg op liep hoe nauwer de lucht werd. Zijn longen leken als maar kleiner te worden en zijn ademhaling werd korter. Hij vertraagde zijn passen, zodat zijn lichaam langer de tijd had om zich aan te passen aan de nieuwe omstandigheden waar hij zich de komende tijd in ging bevinden.

De bruine hengst was niet echt iemand die hield van het beklimmen van bergen, maar soms deed het goed om helemaal niks te horen en om helemaal afgezonderd te zijn, ook al was het een hele trip om die plaats te bereiken. De temperatuurde daalde met elke pas die hij zette en de wind bleef sterker worden. Zijn manen danste op het kille ritme van de ijskoude muziek die de wind speelde. De haren die aan zijn staartwortel waren bevestigd werden meegesleurd en ten dans gevraagd door de wind die het nog niet met zijn manen bezig was.

Kort schudde hij zijn hoofd en wanneer hij voor zich keek zag hij een gitzwarte merrie staan. Ze was nog jong en had blijkbaar ook wat nood aan rust. Morax stopte even en keek over het gebied, het uitzicht was adembenemend. Hij genoot van alles wat hij zag en van leven. Nu moest hij genieten van zijn leven, zoals hij had moeten doen wanneer hij een veulen was. Echter kon hij niet genieten van zijn veulenjaren en dat was ook de reden waarom hij hier vanboven op deze berg stond. Hij boog zijn hoofd naar rechts en keek naar de sneeuw. Het uitzicht had al duidelijk gemaakt hoe hoog hij zich bevond, maar de sneeuw maakte het allemaal nog veel duidelijk. Zijn benen brachten hem verder naar boven en wanneer hij zijn hoeven in de sneeuw plaatste rolde er een ijskoude rilling over zijn rug. De sneeuw beneden was al een tijd verdwenen en de koelte onder zijn hoeven voelde geweldig aan.

Ondanks dat hij was opgevoed door paarden die leefden van vlees, was hij uitgegroeid tot een trots hengst en droeg hij zijn hoofd nooit laag en zou hij nooit voor een paard buigen zonder het gevecht aan te gaan. De merrie had duidelijk geen zin in gezelschap, dat was wel duidelijk aan haar lichaamstaal. Haar oren lagen in haar nek, maar dat hield hem niet tegen om haar te naderen. Ook hij draaide zijn oren wat naar achter en stak zijn neus lichtjes naar voor. De woorden van de merrie schoten als vuurpijlen tegen zijn oorschelpen aan. Deze merrie was geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Hij antwoordde op een neutrale manier zonder zich kwaad te maken. "Morax." Morax had een diepe, charmante stem die je ook in het kort sexy kon noemen. Om de spanning wat weg te duwen vervolgde hij zijn woorden met een kleine glimlach en draaide hij zijn oren een beetje naar voren. Langzaam liep hij dichter naar haar toe en bleef een paardenafstand van haar af staan. "En hoe mag ik deze pittige dame noemen?" Morax was een charmeur die zijn zinnen goed formuleerde.

Hij was niet zoals vele hengsten, een player. Wanneer hij de ware merrie voor hem zou tegen komen zou hij het wel merken en vrijwillig zou hij geen harten breken. Natuurlijk bleef hij wel een hengst en zou hij altijd wel kijken naar merries. Zijn ogen gleden zo onopvallend mogelijk over het lichaam van de tot nu toe naamloze merrie. Ze was mooi, een echt plaatje. Een mooi lichaam met een donkere kleur. Morax had wel een zak voor donkere merries. Hij briesde kort en keek opzij naar de merrie. Morax bleef op zijn houden, zijn rechteroor draaide wild heen en weer om elk geluid op te vangen terwijl zijn ander oor naar de merrie gericht stond. Tot daar zijn momentje van rust. Nooit had hij gedacht dat een merrie het tot hier zou maken zonder schrik te krijgen wanneer ze naar beneden keek. Natuurlijk wist hij dat er sterke en pittige vrouwelijke paarden bestonden, maar hij ze alleen nog maar gezien bij de groep waas hij gevangen werd gehouden. Na zijn vrijlating had hij nog nooit een harde merrie gezien. Hij kon dit niks anders noemen dan een aangename verrassing.

Behind every beautiful thing, there's some kind of pain.

_________________
Quizah ~ Morax ~ Valefor ~ Djinn
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Sooner or later it's over (Morax)
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Chimorea Horses :: The Mountains :: Mountain Peaks-
Ga naar: